Och och toch, ik heb de afgelopen maand een lesje gekregen in hulp vragen.
Nou en als ik al dacht dat dáár mijn uitdaging lag, dan blijkt er nog een néxt level uitdaging te zijn!
Die hulp daadwerkelijk ook kunnen ontvangen!!
Zónder het gevoel te hebben dat ik iets extra’s terug moet doen….
Ont-vang-en Ingrid.
Hulp die door anderen met veel liefde en plezier gegeven wordt.
Pffff.
Hulpvraag
Ik had een paar maanden geleden, onder lichte dwang van vrienden, de officiële hulpvraag aan hen gesteld voor extra handen bij het aanpakken van onze tuin, want daar mocht echt wel wat gebeuren.
Het lukte Joost en mij niet om dit grote project samen goed op te pakken. Omdat we allebei andere ideeën hebben en nog steeds anders ‘in de film’ zitten. Joost kan echt niet landen op deze plek en is actief op zoek naar een nieuw huis. Ikzelf ben eigenlijk blij dat het niet zo’n vaart loopt, want ik vind het een fantastische plek en zou hier graag (veel langer) willen blijven. Je voelt het al, dit is geen heel lekker beginpunt voor een flinke tuinklus, waarbij keuzes gemaakt moeten worden.
Vrienden boden al vaker aan ons te willen komen helpen. Na wat gestoei in mijn eigen hoofd en hart heb ik de vraag officieel gesteld in een nieuw aangemaakte appgroep en iedereen was super enthousiast om te helpen.
Een datum prikken was nog even een dingetje, maar ook dat werd door iedereen gefikst. Vervolgens werden (technische) plannen gesmeed, werden we geholpen met specifieke bestellingen (schutting, vlonder, schroeven, haakjes, spullen voor onze borders, etc.) en kwam het klusweekend steeds dichterbij.
Met acht man sterk hebben we een lang weekend volle bak gewerkt! Kijk!
Emotionele achtbaan
En ik heb die dagen allerlei emoties aangetikt.
Dankbaarheid, plezier, verdriet, frustratie, geluk, ….
Het meest opvallende vind ik, hoe ik bezig was met of het met iedereen wel goed ging. Of iedereen genoeg te eten en drinken had. En of ze het echt wel leuk hadden.
Gretig zorgstandje to the max!
En iedereen was he-le-maal oké.
En ik bleef maar checken en observeren.
Ik bleef maar afstemmen op wat ik nog moest doen, halen, regelen.
Genieten?
Ho maar.
Van het samendoen en lol hebben met vrienden, daar had ik vooraf een heel mooi plaatje van gemaakt, maar in dat weekend voelde ik vooral onrust en ongemak.
Ik gaf mezelf helemaal geen ruimte om te genieten.
Toen op zondag de hulptroepen moe maar voldaan ons huis verlieten, heb ik therapeutisch ons huis gepoetst. Een portie zelfreflectie tijdens het soppen.
Heb jij ook dat poetsen helpt om orde te scheppen in je hoofd en lijf? Of heb jij andere manieren om jezelf te reguleren?
Wijsheid
Ik moest tijdens dat poetsen denken aan een gedicht dat jaren geleden tijdens een NLP-opleiding aan bod kwam over geven en ontvangen. Ik ben de afgelopen dagen op zoek gegaan naar dat gedicht, maar kan het nergens vinden. Dat is wel jammer, want ik weet nog hoe het mij toen al zo raakte.
De strekking was dat als jij kunt ontvangen, je de gever ook een cadeau geeft.
Misschien zeg je wel eens: "Nee hoor, dat doe ik zelf wel.” Of: “Nee hoor, ik hoef echt niets terug". Dit klinkt mooi, maar zoals de Wet van Ayni werkt, is dat niet zo mooi.
Het is zelfs een beetje arrogant om niets terug te willen/ hoeven.
Au.
Want als je niet openstaat voor ontvangen, dan stop je de stroom, de beweging.
Dan kan je wel met de beste bedoelingen geven, maar stop je de mogelijkheid dat anderen geven.
Voor geven is een ontvanger nodig!
Ontvangen is dus óók een vorm van geven.
Nou, die moest ik weer even horen.
Lukt dit jou een beetje, dat ontvangen?
Wat heb jij daarvoor moeten doen of laten?
Inspireer me!
Ik heb de boeken van Els van Steijn maar weer eens op mijn nachtkastje gelegd om me de komende maanden in te verdiepen. Deze vrouw schrijft rake dingen over deze dynamiek. En blijkbaar kan ik hierin nog een next leveltje aantikken 😉
Zo dit was weer een gretige wijsheid in blogvorm.
En ik ‘ontvang’ graag je reactie op deze mail, haha! #oefenen
Groet, Ingrid
