Beweeg ik mee of vecht ik?
Dit stond op een kaartje dat Sabine Wolters en ik deze week trokken tijdens onze buddytalk.
We stemden met gesloten ogen, in stilte, af wat deze vraag bij ieder van ons opriep.
Ik voelde dat ik op dit moment in een paar situaties aan het strijden ben en dat ik niet echt meebeweeg.
Nu is het prima om af en toe ergens voor te vechten, dus dat hoeft zeker niet verkeerd te zijn. Maar de voorbeelden die in me opkwamen lieten me voelen hoeveel energie ze kosten als ik blijf doen wat ik doe…
Op de andere kaart die we vervolgens trokken stond: ‘durf ik’?
In eerste instantie kwamen meteen allerlei acties in me op waarbij ik meer lef zou kunnen tonen. Mijn interne coach (alias drillinstructor) kwam meteen met allerlei actieplannen. Wat ga ik allemaal durven en doen?
Totdat ik een soort van lach in mezelf hoorde (ja echt!).
Ik was even verbaasd en werd stil.
Ik ging verzitten op mijn stoel.
En toen ik fysiek met mijn rug naar achteren tegen de leuning ging zitten kwam er spontaan een hele diepe zucht.
Interessant!
Sterk staaltje: ‘The body speaks before you do’!
Verstilling.
Een gevoel van rust, ontspanning.
Ik zakte nog wat verder in mijn stoel.
Schouders laag.
Kwam er nog een spontane zucht.
En daar voelde ik waar dit over ging.
Leunen Ingrid.
Overgave.
Meebewegen.
Dit strijden kost veel energie.
Gelukkig heb ik die ook ;), maar mijn energie hiervoor blijven inzetten is niet duurzaam.
Waartoe ik steeds meer uitgenodigd word is dat ik veel opener, eerlijker en duidelijker ben over hoe ik me voel op dat moment. Me uitspreek over wat me raakt. Vraag om wat ik nodig heb. Iets meer kwetsbaarheid tonen.
En ja soms moet ik daarvoor wat extra deo smeren.
Ik vind het meestal makkelijker om in de actiestand te schieten en mijn hoofd aan het werk te zetten, dan om stil te worden en in het moment mee te bewegen. Vertragen.
Durf ik?
Durf ik mee te bewegen naar weer een nieuw huis en te stoppen met vechten voor het prachtige huis waar we nu wonen? Durf ik te vertrouwen dat er een plek is die minimaal net zo fijn en mooi is als de plek waar ik nu woon? Durf ik mee te bewegen…
Durf ik opnieuw met een vriendin in gesprek te gaan over wat me zo heeft geraakt in haar gedrag? Dit keer niet vanuit oordelen en ‘vechten’, maar met een open hart en meebewegen met wat uitgewisseld mag worden?
Durf ik mijn plan van aanpak om te gooien bij een team waarbij ik voel dat er eerst iets anders uitgesproken moet worden? Durf ik af te wijken, te hercontracteren en mee te bewegen met wat ik voel dat nu nodig is?
Durf ik die Inspiratiemail die ik eigenlijk geschreven had voor vandaag los te laten voor dit meer persoonlijke verhaal en mee te bewegen met wat ik voel dat ik vandaag met je wil delen?
Wat doen deze twee vragen eigenlijk met jóu?
Beweeg ik mee of vecht ik?
Durf ik?
Als je even stil wordt.
Je ogen sluit.
Deze vragen een paar minuten laat landen.
Wat komt er in je op?
Wat zegt dit je?
In (team)coachtrajecten zeg ik vaak als mensen moeite hebben om iets bespreekbaar te maken:
“Soms moet je even wat extra deo smeren en het dóen!”
Een belangrijke gretige tip, voordat je direct in de actiemodus schiet met je extra deo: doe even deze analyse.
Sta stil bij de reden en het effect.
- Wat is het voordeel als ik er niets aan doe of niets over zeg?
- Wat is het nadeel als ik niets doe of zeg?
- Wat is het nadeel van het wel doen/ zeggen?
- Wat is het voordeel van het wel doen/ zeggen?
En? Van welk van deze antwoorden ben je wijzer geworden?
Sta stil bij welke versie van jezelf jij graag wil ZIJN?
En dan pas: wat ga je doen?
Kies ook die dingen die nog wat kwetsbaar voelen.
Stap voor stap.
Ik zeg: deo smeren en doen!
#ikdoemee
Ben en blijf gretig,
Ingrid
